| |
Drogi Bracie.
Zapewne zgodzisz się ze mną, iż do najpiękniejszych momentów 2.
Pielgrzymki Prowincjalnej do Ziemi Świętej należy godzina cichej modlitwy
w Grocie Betlejemskiej. To był uprzywilejowany dla nas czas, godzina łaski
Bożej w miejscu, gdzie „Słowo Boga stało się Ciałem i zamieszkało między
nami” (J 1, 14). Po odśpiewaniu kolędy „Cicha noc, święta noc”, udzieliłem
wszystkim błogosławieństwa. Dziś je ponawiam, gdy snuję wspomnienia i
przygotowuję się, jak każdy, do świąt Bożego Narodzenia. Pan niech obdarzy
Cię pokojem!
Jak zauważam, w
klimacie pokoju, daru Pańskiego, trwa w Prowincji wizytacja generalna. Już
wypełniają się nim dni Jubileuszu 800-lecia Zakonu Braci Mniejszych. Ufam,
iż nie zabraknie go w czasie 36. Kapituły Prowincjalnej, która odbędzie
się w Górze Św. Anny, w kwietniu Nowego Roku. Pokój Pański niech zawsze
będzie z Tobą! – gdziekolwiek jesteś w świecie i cokolwiek czynisz dla
imienia Bożego, dając świadectwo życia brata mniejszego. Tyle jest w Tobie
nadziei..., a „nadzieja – pamiętaj – zawieść nie może, bo miłość Boża
rozlewa się w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam został dany”
(por. Rz 5, 5).
W gliwickim
kościele, w towarzystwie radośnie bijących dzwonów, przeszliśmy niedawno z
Najświętszym Sakramentem do nowego kościoła. Spełniło się marzenie po 19
latach wymagającej budowy. A choć to jeszcze nie koniec wysiłków w tym
zakresie, to jednak znaczący impuls do działań, które ostatecznie – jak w
tym przypadku – owocują dobrem. Rozpoczęliśmy też wznoszenie domu
klasztornego, z zapleczem duszpasterskim, we Wrocławiu na Sołtysowicach.
Mury wzniosły się szybko, ale życie uczy nas pokory i cierpliwego
budowania. Myślę, że możemy już wpisać te wydarzenia w nasz Jubileusz
800-lecia Zakonu Braci Mniejszych. A każda położona cegiełka, owoc
modlitwy, cierpienia i pracy rąk ludzkich, niech wyraża wspólne „Te Deum
laudamus!”
Mimo smutnych
sygnałów z zakątków świata, z racji grzechu ludzkiego, świat jest pełen
chwały Boga. Potęguje się ona tam, gdzie ludzie dobrej woli przyjmują
Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie (por. Łk 2, 7). A po
drugie, włączenie życia swojego w rzeczywistość Wcielonego Słowa obfituje
„łaską po łasce”, która sprawia, iż dziećmi Bożymi jesteśmy (J 1, 12. 16).
Bracie, rozważ ten wątek wiary w Święta Bożego Narodzenia. Niech rozraduje
się Twoje serce i kocha świeżą miłością: Boga, bliźniego i wszelkie
stworzenie. Tego Ci z serca życzę, i chwały Pańskiej w Tobie!
o. Wacław
Stanisław Chomik, OFM
Minister
Prowincjalny
Wrocław, Boże
Narodzenie 2008
L. dz. 169/08 |
|
