Drogi Bracie. Zapewne zgodzisz się ze mną, iż do najpiękniejszych momentów 2. Pielgrzymki Prowincjalnej do Ziemi Świętej należy godzina cichej modlitwy w Grocie Betlejemskiej. To był uprzywilejowany dla nas czas, godzina łaski Bożej w miejscu, gdzie „Słowo Boga stało się Ciałem i zamieszkało między nami” (J 1, 14). Po odśpiewaniu kolędy „Cicha noc, święta noc”, udzieliłem wszystkim błogosławieństwa. Dziś je ponawiam, gdy snuję wspomnienia i przygotowuję się, jak każdy, do świąt Bożego Narodzenia. Pan niech obdarzy Cię pokojem!

Jak zauważam, w klimacie pokoju, daru Pańskiego, trwa w Prowincji wizytacja generalna. Już wypełniają się nim dni Jubileuszu 800-lecia Zakonu Braci Mniejszych. Ufam, iż nie zabraknie go w czasie 36. Kapituły Prowincjalnej, która odbędzie się w Górze Św. Anny, w kwietniu Nowego Roku. Pokój Pański niech zawsze będzie z Tobą! – gdziekolwiek jesteś w świecie i cokolwiek czynisz dla imienia Bożego, dając świadectwo życia brata mniejszego. Tyle jest w Tobie nadziei..., a „nadzieja – pamiętaj – zawieść nie może, bo miłość Boża rozlewa się w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam został dany” (por. Rz 5, 5).

W gliwickim kościele, w towarzystwie radośnie bijących dzwonów, przeszliśmy niedawno z Najświętszym Sakramentem do nowego kościoła. Spełniło się marzenie po 19 latach wymagającej budowy. A choć to jeszcze nie koniec wysiłków w tym zakresie, to jednak znaczący impuls do działań, które ostatecznie – jak w tym przypadku – owocują dobrem. Rozpoczęliśmy też wznoszenie domu klasztornego, z zapleczem duszpasterskim, we Wrocławiu na Sołtysowicach. Mury wzniosły się szybko, ale życie uczy nas pokory i cierpliwego budowania. Myślę, że możemy już wpisać te wydarzenia w nasz Jubileusz 800-lecia Zakonu Braci Mniejszych. A każda położona cegiełka, owoc modlitwy, cierpienia i pracy rąk ludzkich, niech wyraża wspólne „Te Deum laudamus!”

Mimo smutnych sygnałów z zakątków świata, z racji grzechu ludzkiego, świat jest pełen chwały Boga. Potęguje się ona tam, gdzie ludzie dobrej woli przyjmują Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie (por. Łk 2, 7). A po drugie, włączenie życia swojego w rzeczywistość Wcielonego Słowa obfituje „łaską po łasce”, która sprawia, iż dziećmi Bożymi jesteśmy (J 1, 12. 16). Bracie, rozważ ten wątek wiary w Święta Bożego Narodzenia. Niech rozraduje się Twoje serce i kocha świeżą miłością: Boga, bliźniego i wszelkie stworzenie. Tego Ci z serca życzę, i chwały Pańskiej w Tobie!

o. Wacław Stanisław Chomik, OFM

Minister Prowincjalny

Wrocław, Boże Narodzenie 2008

L. dz. 169/08