Drogi Bracie. W samym środku Wielkiego Postu, licznych apostolskich zadań rekolekcyjnych i misyjnych, trosk w klasztorach i kościołach własnych, czujności i pracy w rozmaitych grupach pastoralnych, osobistych doświadczeń niemocy i cierpienia, przekazuję Ci pozdrowienie i błogosławieństwo: Pan niech Cię obdarzy pokojem! Gdziekolwiek jesteś, w kraju czy za granicą, na jakimkolwiek kontynencie w ewangelizacyjnej misji Kościoła, w tym „ad gentes”, te wyrazy braterskiej życzliwości niech zagoszczą w Twym sercu.

Przed nami radość Świąt Wielkanocnych. A choć poprzedza ją w naszej rodzinie zakonnej uzasadniony ból z powodu śmierci o. Józefa Kampy z klasztoru w Górze Św. Anny i pana Edmunda Włodarczyka we Wrocławiu, taty o. Jakuba, nie smucimy się, jak ci, co nie mają nadziei (por. 1 Tes 4, 13). Radość, której Ci życzę z racji Wielkiej Nocy nie jest zwyczajnym uczuciem zadowolenia i satysfakcji, jakie przejawia się śmiechem, poczuciem beztroski czy nawet optymistycznym spojrzeniem na rzeczywistość. Pragnę dla Ciebie radości, która jest darem Zmartwychwstałego Pana, owocem Jego Ducha (por. Ga 5, 22-23). Uwarunkowana jest ona trwaniem w Chrystusie jako krzewie winnym, na wzór latorośli: „Wytrwajcie we mnie, a Ja będę trwał w was. (...) To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15,1-11). Chodzi więc o radość wynikającą z wiary, że w „Nim (Zmartwychwstałym) żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” – jak powiada Apostoł Paweł na greckim Areopagu.

W klimacie tak rozumianej radości Wielkanocnej pragnę spotkać się z Tobą na 4. Kapitule Namiotów. Odbędzie się ona w Domu Pielgrzyma w Górze Św. Anny, w dniach od 17-19 IV br. Będzie to Kapituła wprowadzająca nas do obchodów Jubileuszu 800-lecia powstania Zakonu Braci Mniejszych, datowanego w roku przyszłym 2009. Odwołamy się do „łaski początków”, do momentu, w którym Najwyższy objawił Franciszkowi, a w jego powołaniu i każdemu z nas, że winniśmy żyć według świętej Ewangelii (Reguła, 14). Spróbujemy z wdzięcznością wspominać przeszłość, całym sercem przeżywać teraźniejszość i ufnie otwierać się na przyszłość. Myślę, że serce będzie nam pałać (por. Łk 24, 32), gdy odnowimy profesję zakonną na znak, iż w Chrystusie Zmartwychwstałym „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”.

Błogosławionych Świąt Wielkanocnych!

o. Wacław Stanisław Chomik, OFM

Minister Prowincjalny

Wrocław, Wielkanoc 2008

L. dz. 25/08