Zakon Braci Mniejszych (Ordo Fratrum Minorum ) powstał w 1209 roku. Jego założyciel św. Franciszek, początkowo nie zapowiadał się na tak wielkiego świętego-syn bogatego kupca, prowadził życie wesołe i swawolne. Doznał jednak głębokiego nawrócenia. Pewnego dnia usłyszał głos Chrystusa- Franciszku, idź i napraw mój Kościół, który chyli się ku upadkowi. Zrozumiawszy polecenie Jezusa dosłownie, zaczął remontować zrujnowany kościół w rodzinnej miejscowości. Później jednak zrozumiał, że Boże wezwanie odnosiło się do konieczności przeprowadzenia głębokiej reformy w samym ciele Kościoła. Franciszek, który rozdał wszystkie posiadane dobra, rozpoczął życie wędrownego kaznodziei. Szybko znalazł zwolenników, którzy przyłączyli się do niego. Wówczas Franciszek postanowił napisać dla nich regułę i w ten sposób dać początek nowemu zakonowi. Regułę tę zatwierdził w 1210 roku papież Innocenty III. Bracia osiedlili się pod Asyżem, przy kościele Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli. Niedługo okazało się, że propagowany przez św. Franciszka styl życia znajduje coraz więcej zwolenników, także i wśród kobiet. Szczególną jego orędowniczką była św. Klara z Asyżu-założycielka i duchowa matka zakonu klarysek, Drugiego Zakonu. W tym czasie św. Franciszek założył też Trzeci Zakon-dla osób świeckich.

          Życie św. Franciszka, upływające na ewangelizacji, misjach i modlitwie, pełne było radość i pokoju. Zapamiętany został jakoś człowiek pogodny, obdarzający miłością wszelkie stworzenie. W 1224 roku otrzymał stygmaty, będące zewnętrznym znakiem jego głębokiego życia duchowego. Dwa lata później zmarł, zaś w roku 1228 został kanonizowany. Założony przez niego zakon dzieli się dziś na trzy wspólnoty: braci mniejszych, braci mniejszych konwentualnych oraz kapucynów. Z zakonu franciszkańskiego wyszło wielu świętych, a także teologów i filozofów. Do najbardziej znanych zalicza się św. Antoniego Padewskiego, św. Bonawenturę, bł. Jana Dunsa Szkota, Williama Ockhama i Rogera Bacona.