Na kapitule prowincjalnej, odbytej w lipcu 2003 r. we Wrocławiu, o. Wit Michał Bołd w imieniu kilku braci zgłosił projekt uchwały dotyczącej utworzenia pustelni w Prowincji św. Jadwigi. W wyniku jej przyjęcia Kongres Kapitulny powołał komisję do zbadania potrzeby i możliwości powstania takiego domu.

Z biegiem czasu, 5 II 2004 r., zarząd prowincji podjął decyzję o powstaniu pustelni i zatwierdził jej regulamin. W święto liturgiczne św. Klary asyskiej, 11 VIII 2004 r., minister prowincjany o.  Wacław Stanisław Chomik erygował klasztor w Wiśle jako Pustelnię, nadając jej wezwanie św. Franciszka i św. Klary.

Pierwsza prowincjalna wizytacja kanoniczna odbyła się w Wiśle w dniach od 23-25 III 2006 r. Przeprowadził ją o. Wacław. Wspólnotę tworzyli wtedy o. Jerzy Kwiatkowski i trzech pustelników: o. Wit Michał Bołd, o. Witold Ryszard Pelczar i o. Beniamin Piotr Domaracki - przełożony. W uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 III) prowincjał-wizytator poświęcił figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem. Odtąd jest ona stałym elementem kaplicy klasztornej, inspirującym do modlitwy maryjnej.

W nawróceniu i spokoju jest wasze ocalenie,

w ciszy i ufności leży wasza siła
(Iz 30, 15).

Wnieście w nasza epokę Dobrą Nowinę,

która jest zapowiedzią nadziei, zgody i pokoju,

i pomóżcie znaleźć Chrystusa w sercach ludzi przerażonych i nieszczęśliwych, bądźcie dla wszystkich strażnikami i świadkami nadziei, która nie zawodzi

(Jan Paweł II, do franciszkanów w Greccio).

Art. 1

Nade wszystko pragniemy zachować świętą Ewangelię Pana Naszego Jezusa Chrystusa, szukać wpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości.

Art. 2

W szczególności chcemy zachować przykazanie wzajemnej miłości, by umocnić ducha braterstwa.

Art. 3

Otwierając się na działanie "Ducha Pańskiego", pragniemy żyć w umniejszeniu, ubóstwie i solidarności z potrzebującymi.

Art. 4

Pustelnię można określić jako franciszkański dom modlitwy, otwarty dla braci i innych przyjaciół św. Franciszka, gdzie zachowuje się sposób życia oparty na Regule dla pustelni.

Art. 5

Kontemplacyjna forma życia braci jest ich sposobem realizacji swego powołania chrześcijańskiego i franciszkańskiego oraz bogactwem duchowym, które wnoszą oni do Kościoła i Zakonu.

Art. 6

Życie w pustelni ma służyć pogłębieniu franciszkańskiej tożsamości, że by po jej opuszczeniu gorliwie oddać się apostolskim celom Zakonu.

Art. 7

Celem pustelni jest umacnianie komunii życia we wspólnocie; by razem modlić się, pracować oraz służyć Bogu i ludziom.

Art. 8

Pustelnia ma sprzyjać temu, by na nowo odczytać franciszkański charyzmat, który zawiera w sobie wyzwalającą siłę oddziaływania ubóstwa.

Art. 9

Świadomi, że "dialog jest nowym imieniem miłości", bracia żyjący w pustelni będą w ciszy i samotności umacniać swój dialog z Bogiem, by to on sam, kształtował ich dialog z braćmi i z ludźmi różnych wyznań, religii, kultur, poglądów.

Ci bracia, którzy pragną wieść życie zakonne w pustelniach, niech będą we trzech, a najwyżej we czterech. Dwaj z nich niech będą matkami i niech mają dwóch synów lub przynajmniej jednego. Ci dwaj, którzy są matkami, niech wiodą życie Marty, a dwaj synowie niech wiodą życie Marii (por. Łk 10, 38-42) i niech mają wspólne miejsce zamknięte, w którym każdy miałby swoją celę, modliłby się w niej i sypiał. I niech odmawiają zawsze kompletę z dnia zaraz po zachodzie słońca; i niech starają się zachowywać milczenie. I niech odmawiają swoje Godziny, i wstają na jutrznię. I niech szukają najpierw królestwa Bożego i sprawiedliwości Jego (por. Mt 6, 33; Łk 12, 31). I w porze stosownej odmówią prymę, a po tercji przerwą milczenie i mogą rozmawiać, i iść do swoich matek. I - jeśli zechcą - wolno im poprosić je dla miłości Pana Boga o jałmużnę, jak pokorni, ubodzy ludzie. I potem odmówią sekstę i nonę, i nieszpory o stosownej porze. I do miejsca zamkniętego, w którym sami mieszkają, niech nie pozwalają nikomu wchodzić i niech w nim nie jedzą. Ci bracia, którzy są matkami, niech się starają trzymać z dala od ludzi i przez posłuszeństwo dla swego ministra niech strzegą swych synów przed ludźmi, aby nikt nie mógł z nimi rozmawiać. Ci zaś synowie niech z nikim nie rozmawiają z wyjątkiem swych matek i ministra, i kustosza swego, jeśli ten z błogosławieństwem Bożym zechce ich odwiedzić. Synowie zaś niech przyjmą niekiedy obowiązek matek według kolejności, jaką ustalą między sobą. To wszystko, co wyżej zostało powiedziane, niech [bracia] starają się zachowywać sumiennie i gorliwie.